Wielertrainingen Nieuws

18-5-2012

Nieuwe Limburgse Marianne Vos gezocht !!

Het Regionaal TrainingsCentrum Wielrennen Limburg, dat sinds 2010 operationeel is, gaat ook vrouwelijke wielrensters richting de top begeleiden. 

De ervaring leert dat veel (Limburgse) vrouwen regelmatig op de fiets zitten. Toch zijn er maar weinig vrouwen die de stap naar de wedstrijdsport maken. Daarom organiseert het RTC wielrennen op dinsdag 19 juni een clinic “wedstrijdrijden” voor meisjes en vrouwen vanaf 14 jaar.

Deze clinic is toegankelijk voor vrouwen en meisjes die wel eens wedstrijden rijden of gereden hebben, maar vooral ook voor vrouwen en meisjes die nog nooit een wedstrijd gereden hebben. De clinic geeft hen de kans om onder begeleiding en op veilige wijze kennis te maken met het wedstrijdwielrennen.

TalentCoach Ruud Verhagen zal, samen met twee ervaren wielrensters, de diverse onderdelen van de wedstrijdsport onder de aandacht brengen. Na de uitleg en een aantal oefeningen wordt vervolgens het geleerde in praktijk gebracht in wedstrijdvorm. Uiteraard zijn er na afloop bloemen voor de winnaar. 

De clinic begint om 19.00 uur en vindt plaats op de wielerbaan in Geleen. Afhankelijk van het aantal deelneemsters zal de bijzondere training tot ongeveer 21.00 uur duren. Vrouwen en meisjes die al een basislidmaatschap van de KNWU en/of een KNWU licentie hebben is deelname gratis. Vrouwen die nog geen lid zijn van de KNWU kunnen voor € 5,00 een proeflidmaatschap krijgen, dat ter plaatse wordt geregeld. Hierdoor zijn ook zij verzekerd tijdens de clinic. 
Opgeven kan tot 12 juni via dit inschrijfformulier.

Rensters die na afloop de smaak te pakken hebben zullen via de clubs worden opgevangen om onder deskundige begeleiding een aantal keren gratis mee te kunnen trainen. De talenten die op deze manier naar voren komen worden vervolgens opgevangen en verder begeleid door de TalentCoach van het RTC Wielrennen.

Donderdag 17-5-2012  duur-training van ongeveer 3 uur richting Mechelen ( verkenning Kleeberg Classic). vertrek 10.00 uur vanaf parkeerplaats wielerbaan Glanerbrook Geleen. Nieuwelingen en Junioren WCL Bergklimmers.

Vrijdag 4 mei 2012
Van dinsdagavond t/m gisterenavond verbleven we met de districtselecties nieuwelingen en junioren (zowel jongens als meisjes) in Sint-Maartens-Voeren.

Woensdag stond de Powerprofile test op het programma. Daarvoor werd de groep
in vieren gedeeld. ’s Morgens gingen de meisjes en de nieuwelingen richting de Baraques Michel en deden de junioren een rustige duurtraining. 
’s Middags gingen de junioren in 2 groepen naar de Baraques Michel en gingen de nieuwelingen en de meisjes een rustige duurtraining doen.
In de 20 test die we op de Baraques Michel gedaan hebben kreeg iedereen een Powertap (achterwiel met ingebouwde vermogensmeter) en werd een 5 minuten 
en 20 minuten tijdrit gereden. Aan de hand daarvan kan dan het anaerobe vermogen alsmede het aerobe vermogen worden vastgesteld. Door het gereden vermogen door het lichaamsgewicht te delen, volgt er een cijfer in W/kg. Dat cijfer kan worden ingevuld in het Powerprofile en daarmee vervolgens de progressie gevolgd worden. 
Door ook nog in een andere test de 5 sec (sprintwaarde) en de 1 minuut (anaerobe capaciteit) te registreren, komt een volledig beeld van een renner of renster naar voor, met zijn of haar sterke en zwakke punten. 
De tweede test doen we binnenkort op de Camerig in Eupen. Door de test minimaal eens per jaar opnieuw te doen, wordt vervolgens de progressie duidelijk zichtbaar. Bij de RTC renners doen we de test 3 tot 5 keer per jaar. Ongeveer de helft van de huidige groep, had vorig jaar ook al een test gedaan en voor hen wordt het profiel 
dus nu al een betekenisvolle tabel. 
Uiteraard mag niet vergeten worden dat een test altijd een momentopname is en 
het resultaat dus niet altijd weer zal geven wat er werkelijk in zit. 
Eén tegenvallende test, wil niet zeggen dat er iets helemaal fout zit. Dat geldt uiteraard niet alleen voor de Powerprofile test, maar ook voor een laboratorium test. In wedstrijden gaat de ene dag immers ook beter dan een andere.

Helaas was de woensdag behoorlijk regenachtig. Toch hebben we de geplande trainingen geheel uit kunnen voeren en was ’s avonds iedereen moe maar voldaan. 

Gisteren stond de tweede trainingdag op het programma. Deze bestond uit een rustige duurtraining door de prachtige provincie Luik. Gelukkig was het weer prima en hebben we de training perfect kunnen uitvoeren. De nieuwelingen en de meisjes zouden 3 tot 3,5 uur gaan, de junioren 4 tot 4,5 uur. De eerste 2,5 uur hebben we in één groep gereden. Daarna zijn de nieuwelingen afgedraaid en zijn de junioren een extra lus gaan maken. Daar de nadrukkelijke opdracht was om rustig te rijden, kon iedereen zonder hele grote problemen de training vol maken. De nieuwelingen en meisjes hadden uiteindelijk 3:15 op de fiets gezeten; de junioren 4:15. Na nog een heerlijke spaghetti maaltijd, zaten de trainingsdagen er weer op. Nu is het wachten op de supercompensatie en dus hopelijk mooie resultaten in Margraten aanstaande zondag.

2 uur 57 min en 23 sec! In deze tijd heb ik (Willemijn van Kessel) op 30 augustus 2011 de Mont Ventoux van de kant van Bedoin beklommen. De weg ernaar toe heeft alleen wat langer geduurd……

Ik fietste eigenlijk nog niet zo lang op de racefiets. Nadat in 2010 mijn vader is overleden aan leukemie heb ik besloten om een racefiets aan te schaffen. Het fietsen was een uitlaatklep en zo ben ik ook op het idee gekomen om de Mont Ventoux te gaan beklimmen als eerbetoon aan mijn overleden vader. Ik wilde mijn nieuwe doel gaan realiseren in augustus 2011, zodat ik voldoende tijd had voor een goede voorbereiding.

Maar ja, hoe ga je hiervoor trainen…. Ik had al een boek gekocht over de Mont Ventoux en een dvd met daarop de klim te zien vanuit Bedoin. Zo kon ik al een voorproefje nemen, van wat mij nog te wachten stond. En dat was toch wel even schrikken. Minimaal 8 km lang een stijgingspercentage van 10% is niet niks en hoe ga je dat volhouden. Want in totaal is het 21 km lang klimmen. Ik begon rustig te trainen, in de sportschool wat fitness en in het weekend lekker buiten fietsen. Veel klimmetjes doen, want ja je moet tenslotte 21 km lang gaan klimmen. Het was inmiddels al juni en augustus kwam steeds dichterbij. Ik ben toen wat op internet gaan zoeken, want ik kon toch wel wat hulp gebruiken. Toen ben ik met Harold Kok in contact gekomen. We hebben samen een proefrit gemaakt en daarna heb ik wekelijks een gericht trainingsschema gevolgd, wat Harold had opgesteld. Ik was verbaasd, ik moest veel vlak fietsen, niet teveel klimmen en ook voldoende rust nemen. Ik was verrast, en ook weer blij, want in zeer korte tijd merkte ik echt verbeteringen. Wie had dat nu verwacht. Ik kreeg er ook steeds meer vertrouwen in dat dit mij wel ging lukken. Uiteindelijk heeft Harold mij in 6 weken klaargestoomd. Op zondag 28 augustus ben ik met de hele familie richting de Mont Ventoux vertrokken. We kwamen van de snelweg af en toen ben ik wel geschrokken. In de verte stak de Mont Ventoux er flink boven uit en dan denk je echt, die moet ik omhoog komen. Op maandag zijn we me de auto een verkenningsrondje gaan maken, want een dag later mag ik die puist zelf omhoog gaan fietsen. Boven op de top werd ik er helemaal stil van en begonnen de zenuwen de overhand te nemen.

Dinsdag 30 augustus, was D-Day voor mij. Ik werd om 6:30 al wakker en was toch wel zenuwachtig. Ik ben rustig gaan ontbijten, mijn broer had nog mijn benen gemasseerd en daarna zijn we met de hele karavaan richting Bedoin vertrokken.  Rond 9 uur zat ik op mijn fiets, klaar voor de start samen met Bart mijn partner.

Ik had voor mezelf al bepaald, laat je niet gek maken door anderen en fiets op je eigen tempo. Je moet tenslotte 21 km lang klimmen. De eerste kilometers gingen lekker, die zitten rond de 5% stijgingspercentage, maar na 6 km begon het echte werk! Ruim 8 km door het bos met een continu stijgingspercentage van 9-10%. En bocht naar bocht blijft het zo en dan verlang je zo dat er een einde komt en uiteindelijk kom je bij Chalet Reynard uit. Even ademhalen….Voor echt de laatste loodjes. Gelukkig was mijn familie er in het bos, die om de km ongeveer aan de kant van de weg stonden om mij te voorzien van drinken en af en toe water over me heen gooien om af te koelen. Na Chalet Reynard kom je in het mooie maanlandschap en heb je de top in het vizier! Je probeert de bochten te tellen, maar telkens komen er meer bij. Ik moest nog 4 bochten en toen begon het toch echt zwaar te worden. Fysiek begon ik mijn bovenbenen te voelen en ook emotioneel zat ik er bijna doorheen. Mijn broers wilde me nog een duwtje geven, maar dat wilde ik niet. Wil het op eigen kracht doen! Het laatste stuk is mijn broertje naast me komen lopen (ja zo snel ging ik…) en toen kwam de laatste bocht. Ik had nog energie voor een klein sprintje en daar was ik boven op de top. Wilde eigenlijk met mijn handen in de lucht over de finish komen, maar het enigste wat ik kon doen was mijn schoenen los klikken en over mijn stuur hangen. Ik was kapot en emotioneel en trots op mezelf dat ik het gehaald had en in gedachte mijn papa, die ook erg trots op mij zou zijn geweest. Bart die was inmiddels ook al boven en was 20 minuten sneller dan ik. Een topprestatie op de mountainbike.

Ik wil iedereen bedanken die me heeft geholpen en mij hebben aangemoedigd en gesteund met het behalen van dit doel.